"De geschiedenis zal vruchteloos speuren naar het woord Armenië" (Winston Churchill, 1923)
De bovenstaande uitspraak van Winston Churchill schetst een accuraat beeld van de positie waarin het Armeense volk zich in het begin van de twintigste eeuw bevond. Eeuwenlang hadden de Armenen als christelijke minderheid in relatieve vrede geleefd onder de sultans van Constantinopel. De Armenen hadden diepe wortels in het antieke land van het Ottomaanse Rijk; zij ontleenden trots en waardigheid aan de kennis dat hun Armeense beschaving al duizenden jaren als een rode draad is opgenomen in de geschriften die men uit de geschiedenis geërfd heeft. Deze waardigheid werd hen echter ontnomen in een intern, gewapend conflict dat uiteindelijk zou uitmonden in een van de eerste genocides van de twintigste eeuw. De volkenmoord die de Turkse staat uitvoerde op de etnische Armenen had tot gevolg dat zij gedoemd waren tot de vergetelheid, want een volk zonder geschiedenis, gemeenschappelijkheid of saamhorigheid is geen volk. Om deze reden hebben de Armenen deze gebeurtenissen gedoopt tot ‘Medz Yeghern’; de Grote Misdaad.
Inhoudsopgave
INLEIDING
INTERNATIONALE & POLITIEKE CONTEXT
TURKIFICERING EN INTERNE ZUIVERING
DE MACHINE IN WERKING; GENOCIDE IN ANATOLIE
GEWAPEND VERZET; DE ARMENEN VECHTEN TERUG
CONCLUSIE
Doelstelling en thematische focus
Het hoofddoel van dit onderzoek is om de causale aspecten van de Armeense genocide te analyseren en te onderzoeken tot welke vormen van geweld de gewapende actoren van het conflict werden gedreven. De onderzoeksvraag luidt: "Wat waren de causale aspecten van de Armeense genocide en tot welke vormen van geweld werden de gewapende actoren van het conflict gedreven?"
- De rol van de Turks/Ottomaanse staat en de Armeense bevolking in het conflict.
- Analyse van verschillende geweldsvormen en de drijfveren van de betrokken actoren.
- De invloed van Pan-Turkisme en nationalistische ideologie op het geweldsproces.
- De organisatie van paramilitaire eenheden (çetes) en de uitvoering van de genocide.
- De aard van het Armeense gewapende verzet door de Fedayi.
Auszug aus dem Buch
TURKIFICERING EN INTERNE ZUIVERING
Een interne “zuivering” van niet-Turkse elementen en de eenwording van Turkse volkeren waren daarin onmisbaar en de eerste directe gevolgen die ingevoerd werden in 1913 waren het verbieden van etnische en nationale groepen en het invoeren van Turks als officiële voertaal van de staat. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bereikten de extreem-nationalistische elementen van het Turkse bestuur hun kookpunt. Met de Oorlogsverklaring van Oostenrijk-Hongarije werden ook de Osmaanse Turken betrokken bij de grootste oorlog die de wereld tot dan toe had gezien. Terwijl zij aan de Duits-Oostenrijkse kant waren geschaard, riep de Turkse staat de jihad uit –de Islamitische heilige oorlog tegen ongelovigen– waardoor het voormalige Ottomaanse Rijk verviel in een escalerend proces van decivilisering en een intensiverend geweldsspectrum. In maart 1915 kreeg de gouverneur van de grensprovincie Van een bevel uit Constantinopel om de etnische Armeniërs in zijn gebied gevangen te nemen of te doden, omdat zij samen zouden werken met hun christelijke broeders, de Russen, en daarmee een gevaar voor de Nationale Veiligheid zouden zijn. Deze reden bleek na later onderzoek ongegrond, omdat een groot aantal Armeniërs zich vrijwillig aanmeldden om in Turkse regimenten tegen de Russen te vechten. 10.000 Armeniërs in de provincie Van vonden de dood door Turkse geweren, banjonetten en sabels, totdat de Russen de provincie veroverden.
Samenvatting van de hoofdstukken
INLEIDING: De inleiding schetst de historisch precaire positie van de Armeniërs en definieert de centrale vraagstelling rondom causale aspecten van de genocide.
INTERNATIONALE & POLITIEKE CONTEXT: Dit hoofdstuk beschrijft het verval van het Ottomaanse Rijk en de opkomst van de 'Jonge Turken' en hun radicaliserende ideologie.
TURKIFICERING EN INTERNE ZUIVERING: Dit deel behandelt de inzet van staatsgeweld, wetgeving en de oprichting van paramilitaire eenheden om niet-Turkse bevolkingsgroepen uit te sluiten.
DE MACHINE IN WERKING; GENOCIDE IN ANATOLIE: Hier worden ooggetuigenverslagen en de methoden van geweld tegen de Armeense bevolking in het rampgebied belicht.
GEWAPEND VERZET; DE ARMENEN VECHTEN TERUG: Dit hoofdstuk analyseert hoe Armeense groepen, specifiek de Fedayi, weerstand boden tegen het genocidale geweld.
CONCLUSIE: De conclusie vat de politieke en ideologische oorsprong van de genocide samen en stelt vast dat het ontkennen van deze geschiedenis nog steeds de relaties tussen Turkije en Armenië bemoeilijkt.
Sleutelwoorden
Armeense genocide, Medz Yeghern, Ottomaanse Rijk, Pan-Turkisme, Jonge Turken, Ittihad ve Terakki, Teşkilat-i Mahsusa, Fedayi, geweldsvormen, identiteitscrisis, etnische zuivering, historisch trauma, internationaal recht, vluchtelingencrisis.
Häufig gestellte vragen
Waar gaat dit onderzoek fundamenteel over?
Het onderzoek analyseert de causale aspecten van de Armeense genocide en de rol van verschillende gewapende actoren in dit conflict.
Wat zijn de centrale thema's in dit document?
De centrale thema's zijn het Ottomaanse verval, de opkomst van het Pan-Turkisme, de structuur van het genocidale proces en de Armeense weerstand.
Wat is het primaire doel of de onderzoeksvraag?
Het doel is om te achterhalen welke causale aspecten leidden tot de genocide en tot welke vormen van geweld de betrokken actoren werden gedreven.
Welke wetenschappelijke methode is toegepast?
Het onderzoek maakt gebruik van een historische analyse, gebaseerd op een brede selectie van Armeense, Turkse, Azerbeidjaanse, Engelse, Amerikaanse en Nederlandse bronnen.
Wat wordt er in het hoofddeel behandeld?
Het hoofddeel behandelt de politieke context van 1915, de methoden van zuivering door de staat en het gewapende verzet door de Armeense Fedayi.
Welke sleutelwoorden karakteriseren de arbeid?
De belangrijkste termen zijn Armeense genocide, Pan-Turkisme, Ottomaanse Rijk, Fedayi en etnische zuivering.
Welke rol speelden de paramilitaire 'çetes'?
Zij fungeerden als de uitvoerende macht onder het Turkse leger voor het genocidale 'evacuatie-bevel' zonder juridische beperkingen.
Hoe reageerde de Armeense bevolking op het geweld?
Naast vluchten boden de Armeniërs gewapende weerstand via de Fedayi-groepen, die dorpen probeerden te verdedigen en het Turkse leger saboteerden.
- Quote paper
- Roy Ripzaad (Author), 2018, Medz Yeghern. De rol van Pan-Turkisme en gewapende actoren in de Armeense genocide, Munich, GRIN Verlag, https://www.hausarbeiten.de/document/443945
